Budowa wewnętrzna opon.
Opona diagonalna
To opona którą oplata pod kątem(różnym, lecz zawsze mniejszym od kąta prostego kilka warstw materiału). Takie opony nie wymagają dodatkowego opasania, lecz można je zastosować. Dzięki takiemu rozwiązaniu opona zapewnia dużo lepszy komfort jazdy, zwłaszcza po trudnym terenie, lecz źle wpływa na prowadzenie, a zwłaszcza na zachowanie pojazdu podczas zakrętów.
Opona radialna
Czyli inaczej opona promieniowa, tutaj osłona jest ułożona pod kątem 90° w stosunku do bieżnika i dodatkowo opasana. To skutkuje elastycznością opasania, a oplot promieniowy znacznie usztywnia oponę powodując że zachowuje się ona doskonale podczas prowadzenia i doskonale prowadzi się podczas jazdy w zakręcie czy po łuku. Wadą tych opon jest jednak stosunkowo duża wrażliwość bocznych ścianek na uszkodzenia i konieczność stosowania tulei metalowo gumowych w zawieszeniu.
Większość obecnie stosowanych opon to opony pneumatyczne, wypełnione powietrzem, choć spotyka się czasami zwłaszcza w wyścigach samochodowych opony wypełnione różnymi mieszankami gazów, o różniących się od powietrza indeksami ściśliwości i rozszerzania temperaturowego. Dla współczesnej opony kluczowe dla dobrej pracy jest odpowiednie ciśnienie, dostosowane do tego konkretnego modelu.
Opony można podzielić na:
Opony dętkowe – opatentowane w latach 30 XX wieku przez firmę Michelin. Oznaczane są jako TT – od angielskiego Tube Type – czyli po prostu typ dętkowy.
Opony bezdętkowe, to rodzaj opon w których za utrzymanie ciśnienia odpowiedzialny jest głównie kołnierz opony ściśle przylegający do pierścienia felgi. Są oznaczane jako TL – Tube less.